Mendoza: een overzicht

In chili spreken mensen spaans, net als op andere plaatsen in Zuid-amerika. Dat is niet zo een probleem als je spaans verstaat en spreekt, maar anders wil dat wel eens lastig zijn. Omdat Margo nu eenmaal niet gedurende 5 maanden alle problemen wilde oplossen, was er maar 1 oplossing: terug naar school.

Argentinie is goedkoper dan Chili dus staken we snel de grens over naar Mendoza in een "microbus". Die ging goed vooruit tot aan de grens alwaar een medereizigster werd betrapt met 150 pluche beesten in haar bagage. Het gaat dan om te lage kwaliteit beesten uit de VS die ze in Chili praktisch voor niets inkopen, illegaal over de grens brengen en in Argentinie voor meer geld verkopen. Enfin, de policia internacional heeft alle beesten netjes geteld en dat duurde wel een tijdje. Zo hebben we alleszins de grenspost grondig kunnen bekijken en gepraat met onze medepassagiers die de pluchenbeestensmokkelaarster toch maar een geit vonden.

In Mendoza zijn we ons dan gaan inschrijven in een school voor Spaans para extrajeros. We deden een niveau test en Erik belandde, rara, in niveau zero en Margo, A22. (4 niveaus hoger). Deze week hebben we dus ons hoofd volgepropt met woordjes van baksteen over charmeren tot druivenplant, we zouden het nu allemaal moeten kennen. Margo gebruikt nu ook overal de correcte verleden tijd, terwijl Erik vrolijk over het heden, verleden en de toekomst praat in de presente.

Santiago

Nog een beetje in de war door onze blitzstart staan we 4 maart (weeral!) tegen de middag in Santiago aan de luchthaven. Geheel volgens het principe van de sterkste (in dit geval de wakkerste) laten we ons behoorlijk afzetten door een taxichauffeur en rijden we naar de YHA (die we voor 5 en 6 maart geboekt hebben, help!). Daar gekomen slagen we er zonder al te veel problemen in alles recht te zetten. We nemen een douche en trekken de stad in voor een eerste kennismaking en eventueel een reisgids (want daar hadden we, raar maar waar, geen tijd meer voor in NZ). De reisgidsen blijken er zeer duur, dus we zetten ons geld op het vinden van toeristen die Chili verlaten.

We eten een snelle hap en keren terug naar de herberg. Daar bespeurt Margo al snel 3 behoorlijk domme britse die duidelijk het land gaan verlaten. Enige minuten later ligt de Lonely Planet van Zuid-Amerika ter waarde van 37000 pesos in onze handen (+/-50 euro). Haha, we zijn weer goed bezig. Na zulke stoten en 18 uur tijdsverschil verdient een mens te slapen. zzzz!

Het vertrek uit NZ: het ongezouten verslag

4 maart, volgens ons 1 dag voor ons vertrek naar Zuid-Amerika. Op een mail van Eriks vader na is er niets dat doet vermoeden dat we ons vergissen. We brengen Eriks botinnen binnen voor reparatie, wandelen wat rond op zoek naar koopjes, eten een stevige bruch en vullen onze blog aan. Het is 13 uur als Margo besluit eens te controleren wanneer onze vlucht nu net is, de papieren zijn immers ergens verloren gegaan in een regenbui. Terwijl Erik geheel ontspannen even rondwandelt, opent Margo de juiste email. Onze vlucht is om 17 uur 25, op 4 maart. ... De initiele schok is behoorlijk. We rushen het internet ding uit, halen Eriks botinnen op, informeren naar de kost van een taxi, pakken onze spullen en om 14 u 45 worden we door onze taxi opgepikt en een uur later aan de luchthaven afgedropt. Tot onze grote verbazing is het ons dus nog gelukt.

De schade: een niet gebruikte wel betaalde overnachting in Auckland, een stuk zeep, een zeepdoos en dat is het. Enfin, nu kunnen jullie eens goed lachen. (overigens liepen we hier in Argentinie weeral twee dagen rond met onze horloge een uur verkeerd ;-))

Biep biep aangekomen

Zoals het topic reeds vemeldt zijn we veilig aangekomen in Chili. Moe van het tijdsverschil maar helemaal klaar om aan de volgende etappe te beginnen.

een grote boom

zie foto

de baai der eilanden.

Onze rush door het noordeiland duurt voort en we razen Auckland voorbij om nog een kijkje te nemen in de Bay of Islands, door vele inboorlingen als een van de hoogtepunten vernoemd. Ondanks het slechte weer boeken we maar een zeiltochtje op een bootje. Het bootje is de snelst zeilende commerciele catamaran in NZ en het ding haalt, mits een redundant briesje, 33 knopen. (een knoop is 1.8 km per uur) Ondanks een matig briesje werd het echt een leuke tocht enkel de wolken en condensatie in de lagere luchtlagen dempten de feestvreugde een beetje. (Noot: de boot op de foto is niet onze boot, ik sta op onze boot wat het wat moeilijk maakt om onze boot te trekken. De enige mogelijkheid was om op de andere boot te gaan staan, wat hem onze boot zou maken en het probleem dus niet zou oplossen)

Rotorua

Rotoua is waarschijnlijk de meest vervloekte meest bezochte stad in Nieuw Zeeland. Het stinkt er namelijk behoorlijk hard dankzij de vrolijk bubbelende modder die er in de hele omgeving uit de grond borrelt en zijn heerlijk parfum verspreidt. Niet echt aangenaam, maar zeker wel eens de moeite om te bezoeken. Omdat dit zulke toeristisch trekpleister is, is haast alles te betalen en nogal op de oppervlakkige toerist gericht (veel raak eens een Maori-aan=shows). Het is niet direct ons ding en we verblijven hier dus ook maar 1 nacht alvorens naar het noorden te trekken. De uitbater van ons hostel is echter ook een Maori en hij kan ons toch nog wel enkele interessante weetje vertellen.

Tongariro crossing

Na de "best cycling trail in New Zealand" besluiten we nu de "best one day walk in NZ" te doen, weerom een wandeling in een National Park, maar toch een beetje anders aangezien heel deze streek vulkanisch ontstaan is. Eigenlijk hadden we ook graag de driedaagse trektocht gedaan maar aangezien we stilaan in tijdsnood komen om alle bezienswaardigheden van het Noordeiland nog met een bezoekje te vereren houden we het maar bij de dagtocht.
Voor een flinke tocht moet je flink eten, dus besluiten we de avond tevoren een lekkere maaltijd te kopen. In de winkel komt Erik zo trots als een gieter aan met een gigantisch pak kippen gehakt dat blijkbaar serieus afgeprijsd is, het kost maar 3.5 dollar, een koopje! Eens op de camping beginnen we vrolijk te kokkerellen, groenten, pasta en lekker vlees... denken we. Het het gehakt blijt immers wel erg knapperig te zijn en heeft ook een beetje een vreemd smaaktje. De verpakking wordt erbij gehaald en wat blijkt? Een lief hondje lacht ons toe! Helaas, zegt het pak ook "not for human consumption", daar gaat ons koopje! Volgens Erik lag het pak op de foute plek, ik stel geen vragen.

Niettegenstaande de sobere vegetarische maaltijd van de avond tevoren, nemen we al om 6h 's ochtens de bus naar het National Park, dit om de hordes toeristen voor te zijn. Dit blijkt maar gedeeltelijk gelukt. De tocht zelf is echter zeker en vast alle inspanning waard. Ook hier zeggen de foto's meer dan de beste uitleg, gelieve dus daar een kijkje te nemen. Toch nog even vermelden dat we als zijtripje hier nog een 1000m hoger gelegen top beklimmen zonder gemarkeerde route (geen angst, het is een veel gedane trip en we zijn niet alleen), dit betekent vooral veel klouteren in de klim en ski-schuiven in de afdaling. Amusement verzekerd!

Wellington

Omdat de tijd nu eenmaal voorbij gaat, is het voor ons tijd om het Zuid-Eiland vaarwel te zeggen en terug te keren naar het Noord-eiland. In Wellington bezoeken we het Te Papa museum waar we weerom een halve dag spenderen aan het bestuderen van de geschiedenis van NZ. Omdat het de komende dagen gaat regenen gaan we niet naar Turangi om te gaan wandelen, maar gaan we over Napier. Een stad die ergens tijdens de art-deco door een aardbeving is platgesmeten en daarna weer is opgebouwd, volledig in een stijl.

Abel Tasman National Park

Gert bracht ons tot het zuiden van het Abel Tasman National Park, in het dorpje Manahau, waar we al snel werden aangesproken door een wat oudere man die zijn dag leek te vullen met het maken van praatjes met toeristen. Toeval wil dat de man oorspronkelijk uit Nederland kwam en dolenthousiast begon Nederlands te spreken. Toen hij voorstelde dat we onze tent in zijn tuin mochten zetten op voorwaarde dat "jullie koken, want ik houd niet van koken" was de beslissing snel gemaakt. Jaap, of Jack, was met heel de familie 40 jaar geleden naar NZ gekomen en hij is hier gelukkig getrouwd. Apetrots toonde hij zijn satteliet ontvanger die hier voorwaar Samson en Witse op het scherm toverde. We hebben zelfs het VRT journaal gezien met onze toffe ministers.

De volgende dag hebben we dan een watertaxi genomen tot in het National Park en zijn er dan op 7 uur terug uitgewandeld. De fotos zeggen in dit geval meer dan woorden, de link aan uw rechterzijde zal dus helpen. Bij terugkomst had Jaap voorwaar hutsepot gemaakt, want hij dacht dat we wel moe waren. Joepie!