Weer een maandje verder...

De tijd gaat verder dus wordt er hard gewerkt, vanwege de drukte zijn er niet van al onze acties foto's, maar dat zal later nog worden rechtgezet.

Na het gieten van de beton ruimden we eerst de tuin op in samenwerking met de ex-buurman van Margo. Op een vijftal uur gingen we van dit:
naar dit:
Daarna metsten we op de betonplaat een rij Ytong stenen die dient als onderzijde van onze houtskelet. Dit moest met grote nauwkeurigheid gebeuren aangezien de prefabpanelen van de structuur ervan uit gaan dat alles netjes waterpas is. Toen er werd opgemeten werd vastgesteld dat de hoogste en de laagste steen 3 mm hoogte verschil hadden, voor knoeier-metsers waren we behoorlijk tevreden met dat resultaat.

We lijmden vervolgens waterdichtheidsfolies op de stenen rij en isoleerden de buitenmuur van de buren omdat er anders een luchtspouw ging ontstaan die hen heel wat warmte zou kosten. Ook sloten we de regenwater en beerput aan op de leidingen onder betonplaat zodat de put achter het gebouw dicht kon.


Nauwelijks was dit alles klaar of we kregen bericht van onze HSB man dat alles klaar was om te komen monteren, enkel rukwinden konden nog voor problemen zorgen. Die bleven echter achterwege en op één dag werd de basisstructuur van onze nieuwe achterbouw geplaatst! Het resultaat zag er zo uit:

Inmiddels zitten de gevelplanken er op en ligt er een eerste dampscherm op het dak om al tijdelijk waterdicht te zijn. Als de ramen worden geleverd en vooral de lichtstraat, dan kan het dak definitief worden dichtgelegd.

Gebeurt er nog iets?

Ja natuurlijk! 2 november hebben we de beton gegoten. Terwijl die uithardde hebben de riolering al deels aangesloten en de gemaakte putten in de tuin dichtgeschupt. Daarna hebben we met Ytong-blokken een eerste rij stenen aangebracht waarop onze houtskelet zal steunen.

Terwijl we dat deden bleek dat onze plaat niet perfect waterpas ligt, maar al bij al valt het wel mee. Toen de aannemer kwam opmeten bleek dat onze Ytongblokken nauwelijks 3 mm in hoogte verschilden.
Met de hulp van "de Gerald" haalden we op één (bijna een halve) dag heel de tuin leeg, zodat we niet meer door het huis moeten met al het snoeiafval. Indrukwekkend klusje waarbij ik een "tire-fort" leerde kennen en merkte dat taxus verdomd stevig vast kan zitten. De fotos van het resultaat heb ik hier niet bij de hand maar komen eraan.
Verder is er nog gebeurd: uitgebreide bespreking van de ramen, ventilatie, verwarming, regenwaterrecuperatiesysteem en het dak. Plakken van alle folies, aanbrengen van toekomstige spouwisolatie, aarding doorgetrokken onder de vloerplaat en de hele boel opgekuisd (weer 2 containerparkjes). Niet dat er niets gebeurt dus :-).

Evolutie (van 23 september tot 2 november)

Afbraak: deel 1 zondag

Kruiwagen, met gepimpt voorwiel.

De deur was net breed genoeg voor onze professionele breekhamer Freddy.

Thomas kijkt naar een idyllisch steenvalletje.

Bart.

Demolition Team

Viersel

2u 37m 29s

De banken doen het weer

Overal is het op het nieuws: een "virus" maakt het mogelijk dat je tijdens het pc-bankieren ook onbedoelde overschrijving doet. Het "virus" mikt specifiek op Belgische gebruikers die van het typische M1-M2 bakje gebruik maken. De Belgische banken zouden dus duidelijk moet communiceren wat het probleem is en hoe je het oplost. Voorlopig echter niets.

Als gebruiker wil je immers weten, hoe zie ik dat ik mogelijk besmet ben? wanneer ben ik kwetsbaar? welke banken worden geviseerd? Niets van dat alles, liever neemt de bank (bv Fortis) even haar systeem offline, voor zogezegd routine onderhoud. Koude oorlog technieken die in deze tijd niet echt klantvriendelijk kunnen genoemd worden.

PS: waarschijnlijk mikt de trojan op windows mogelijk in combinatie met een oude of niet-geupdatete browser.

Neus-stofvang-heuveltjes: Handig!

Ieder zijn plafond

Het huis in de Saffierstraat staat er sinds 1928 en op die tijd hebben er heel wat mensen gewoond. (hoewel dat al bij al nogal beperkt zou zijn volgens de notariële akte) Eenieder heeft er dan ook verbeteringen aangebracht. Tot die verbeteringen behoort blijkbaar ook het plaatsen van een valsplafond:
Laag 1: planchettenLaag 1 bis: draagstructuur voor de planchetten, vreemd genoeg opgetrokken uit 10 cm hoge balken (niet echt subtiel dus)
Laag 2: Piepschuimtegels 10 mm dik, verlijmd
Laag 3: oranje/geel lakwerk of soort behangpapier
Laag 4: vermoedelijk origineel wit lakwerk.
En dan, eindelijk, de draagstructuur!

De balken zijn 185 mm hoog en 7 mm breed, op ongeveer 32 cm (hart op hart) van elkaar. Ter hoogte van de schouw zitter er twee balken, dat is ook het geval bij het niet dragende muurtje tussen gang en eetkamer. Het geheel ziet er erg proper en gezond uit, bovendien is het volgens onze berekeningen wat overgedimensioneerd zodat we vrij veilig zouden moeten zitten.
Het eindresultaat:
Als er iemand nog wat planchetten zoekt, .... we hebben er een paar liggen.

Pinarello (deel 1)

In 2007 werd mijn racefiets gestolen uit de fietsenstalling in Leuven. Sindsdien had ik weliswaar een racefiets van de decathlon waar ik mee gevallen ben, maar dat ding bood weinig plezier. Met de triathlonactiviteiten die zich steeds verder ontplooien werd het dan ook tijd om terug iets pittigers aan te schaffen.

Carbon is niet aan mij besteed, wegens veel te gevoelig. Een nieuwe koersfiets vinden zonder carbon is een helse klus en tweedehands vond ik ook niet meteen mijn gading. Na wat zoeken kwam al snel een alternatief uit de bus: oude stalen frames hoeven niet enorm zwaar te zijn, bieden meer comfort en zijn niet kapot te krijgen. De conclusie was dus duidelijk: staal zou het worden.

Na enig zoekwerk vond ik in Zwijndrecht, bij Dordrecht een Pinarello "Asolo" frame, gemaakt van Columbus Chromor buizen. Niet het beste van het beste, maar in zijn tijd een erg goed frame dat volgens de documentatie ongeveer 2.3 kg moest wegen. De oorspronkelijke campagnolo groep was vervangen door een 105 groep waardoor de prijs erg redelijk was. De kromme wielen liet ik achter bij de eigenaar wat ook nog een korting opleverde. Tijd voor de foto's!

De pads van de voorvork: in goede staat en voorzien van een Pinarello logo. De voornaaf is in tegenstelling tot een ander project wel standaard 100 mm breed waardoor nieuwe wielen er zo in kunnen.

De achterpads: horizontale dropouts met Pinarello stempel. Voorzover ik kan nagaan volledig conform de toenmalige Campagnolo standaard. De naafbreedte is 130 mm (en geen 126 zoals ik eerst vreesde) en is dus ook volledig standaard. Het derailleur oog staat op het zicht perfect recht.
Het mannetje (zo heet dat ding waar de achterrem aan hangt): erg mooi gesoldeerd aan de rest van het frame. Bemerk de witte gravering op aan de onderzijde, dit is vakwerk van toen mensen nog tijd hadden om te versieren waar je het niet ziet. De chroom delen hebben wel nood aan wat oppoetsen.

Het trapas huis: ook hier weer netjes gelakt logo. Bemerk de proper afgewerkte boringen waardoor de kabels lopen. Tegenwoordig wordt hier een opgeschroefd plastiek geleidertje voor gebruikt.

Deel 2 volgt als het ding weer rijdt, want nu zitten er geen wielen in, is het stuurlint stuk, remblokken versleten, zadelpen muurvast, ...